Każda płaska mapa kłamie inaczej.

Zaprojektowane w 1569 roku przez flamandzkiego geografa i kartografa Gerharda Merkatora. Stało się standardowym odwzorowaniem w nawigacji morskiej, ponieważ linie stałego kursu (loksodromy) są na nim liniami prostymi.

Stworzone w 1963 roku przez Arthura Robinsona na zlecenie wydawnictwa Rand McNally. Robinson opracował je metodą prób i błędów, dobierając współczynniki tabelaryczne tak, by mapa świata wyglądała jak najbardziej estetycznie dla oka ludzkiego.

Rzut ten po raz pierwszy opisał ks. James Gall w 1855 roku, a niezależnie od niego spopularyzował w 1973 roku niemiecki historyk Arno Peters. Peters promował go jako sprawiedliwą politycznie alternatywę dla Merkatora, poprawnie pokazującą rzeczywisty rozmiar krajów Globalnego Południa.

Opracowane in 1805 roku przez niemieckiego matematyka i astronoma Karla Mollweidego. Zostało stworzone jako odpowiedź na potrzebę wiernopolowego odwzorowania całego globu w formie zamkniętej, estetycznej elipsy.

Zaprojektowane w 1921 roku przez niemieckiego kartografa Oswalda Winkela. Nazwa 'Tripel' (potrójny) odnosi się do faktu, że Winkel dążył do zminimalizowania trzech głównych zniekształceń jednocześnie: pól powierzchni, kształtów oraz odległości.

Stworzone w 2018 roku przez grupę kartografów w odpowiedzi na rosnącą falę krytyki rzutu Gall-Petersa. Celem było stworzenie wiernopolowego odwzorowania, które nie zniekształca kształtów krajów równikowych w tak agresywny sposób.

Opracowane w 1879 roku przez amerykańskiego filozofa i matematyka Charlesa Sandersa Peirce'a. Oparte na funkcjach eliptycznych, przedstawia kulę ziemską w postaci kwadratu, z biegunem północnym w centrum i czterema ćwiartkami bieguna południowego w rogach.

Zaprojektowane w 1879 roku przez niemieckiego kartografa Hermanna Berghausa. Odwzorowanie to powstało jako logo na okładkę atlasu Stielera i zyskało popularność dzięki swojemu charakterystycznemu, artystycznemu kształtowi gwiazdy.

Zaprojektowane w 1874 roku przez niemieckiego matematyka Franza Augusta. Jest to rzut konforemny (zachowujący kąty), który wpisuje cały glob ziemski w kształt sercowatej epicykloidy.

Jeden z najstarszych znanych rzutów, przypisywany Marinosowi z Tyru około 120 roku n.e. Nazwa francuska 'Plate Carrée' oznacza płaską kwadratową siatkę, ponieważ stopnie szerokości i długości geograficznej tworzą siatkę kwadratową.

Znany od starożytności, opisany przez greckiego matematyka Apoloniusza z Pergi w III wieku p.n.e. Przedstawia widok kuli ziemskiej rzutowanej na płaszczyznę promieniami równoległymi z nieskończenie odległego punktu (np. z kosmosu).

Opracowane w 1996 roku przez Steve'a Watermana na podstawie geometrii tzw. wielościanów Watermana (gęstego upakowania kul). Nawiązuje do wcześniejszej „mapy-motyla” Bernarda J. S. Cahilla z 1909 roku, która rozkładała glob na osiem trójkątnych płatów ośmiościanu. Waterman dobrał układ tak, aby rozcięcia przebiegały przez oceany i oszczędzały kontynenty.

Opracowane w 1943 roku przez słynnego amerykańskiego architekta i konstruktora Buckminstera Fullera (kartograficzny rysunek dopracował Shoji Sadao w 1954 roku). Fuller chciał stworzyć mapę, która pokaże Ziemię jako 'jeden wielki wyspowy ląd w jednym oceanie' (One Island, One Ocean), bez dzielenia kontynentów (takich jak Azja i Ameryka Północna) i bez zniekształcania ich wielkości, co było częstym zarzutem wobec rzutu Merkatora. W odróżnieniu od większości odwzorowań, nie posiada ono jednego bieguna na górze ani preferowanego kierunku północnego.

Opracowane i spopularyzowane w 1514 roku przez niemieckiego księdza i matematyka Johannesa Wernera z Norymbergi. Werner udoskonalił wcześniejszy rzut wymyślony około 1500 roku przez wiedeńskiego humanistę Johannesa Stabiusa (Staba). W XVI i XVII wieku rzut ten cieszył się dużą popularnością przy tworzeniu map świata oraz map Azji, zanim został wyparty przez nowocześniejsze i mniej zniekształcające rzuty.

Zaprojektowane w 1942 roku przez południowoafrykańsko-amerykańskiego geofizyka i oceanografa Athelstana Spilhausa. Spilhaus chciał stworzyć mapę, która pokaże wszechocean jako jedno, nieprzerwane ciało wodne, aby łatwiej wizualizować prądy morskie i globalny obieg wody. Rzut ten powstał jako specyficzna, ukośna wersja rzutu Adamsa (Adams World in a Square II) z odpowiednim obrotem i centrowaniem na Antarktydzie.

Jedno z najstarszych odwzorowań perspektywicznych. Powstaje przez rzutowanie punktów kuli ze środka Ziemi na płaszczyznę styczną. Jego wyjątkową własnością jest zamiana każdego łuku koła wielkiego w linię prostą.

Rodzina map, których znaczenie zależy od wybranego środka. Wariant północnobiegunowy stał się podstawą emblematu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Ta sama matematyka może jednak umieścić w środku dowolne miasto lub punkt.

John Paul Goode połączył odwzorowanie sinusoidalne na niższych szerokościach z Mollweidego na wyższych, a następnie rozciął mapę na płaty. Uzyskał w ten sposób wiernopowierzchniową mapę świata, która poświęca ciągłość oceanów, aby zmniejszyć deformacje lądów.