Odwzorowania kartograficzne — każda płaska mapa kłamie inaczej

Zaprojektowane w 1569 roku przez flamandzkiego geografa i kartografa Gerharda Merkatora. Stało się standardowym odwzorowaniem w nawigacji morskiej, ponieważ linie stałego kursu (loksodromy) są na nim liniami prostymi.

Stworzone w 1963 roku przez Arthura Robinsona na zlecenie wydawnictwa Rand McNally. Robinson opracował je metodą prób i błędów, dobierając współczynniki tabelaryczne tak, by mapa świata wyglądała jak najbardziej estetycznie dla oka ludzkiego.

Rzut ten po raz pierwszy opisał ks. James Gall w 1855 roku, a niezależnie od niego spopularyzował w 1973 roku niemiecki historyk Arno Peters. Peters promował go jako sprawiedliwą politycznie alternatywę dla Merkatora, poprawnie pokazującą rzeczywisty rozmiar krajów Globalnego Południa.

Opracowane w 1805 roku przez niemieckiego matematyka i astronoma Karla Mollweidego. Zostało stworzone jako odpowiedź na potrzebę wiernopolowego odwzorowania całego globu w formie zamkniętej, estetycznej elipsy.

Zaprojektowane w 1921 roku przez niemieckiego kartografa Oswalda Winkela. Nazwa 'Tripel' (potrójny) odnosi się do faktu, że Winkel dążył do zminimalizowania trzech głównych zniekształceń jednocześnie: pól powierzchni, kierunków oraz odległości.

Stworzone w 2018 roku przez Bojana Šavriča, Toma Pattersona i Bernharda Jenny'ego w odpowiedzi na decyzję szkół publicznych w Bostonie, które w 2017 roku przyjęły rzut Gall-Petersa. Celem było wiernopolowe odwzorowanie, które nie wydłuża tak mocno krajów równikowych i wygląda podobnie do rzutu Robinsona.

Opracowane w 1879 roku przez amerykańskiego filozofa i matematyka Charlesa Sandersa Peirce'a. Oparte na funkcjach eliptycznych, przedstawia kulę ziemską w postaci kwadratu, z biegunem północnym w centrum i czterema ćwiartkami bieguna południowego w rogach.

Zaprojektowane w 1879 roku przez niemieckiego kartografa Hermanna Berghausa. Środkową półkulę pokazuje w rzucie azymutalnym równoodległościowym, a drugą dzieli na pięć trójkątnych ramion tworzących gwiazdę. W XIX wieku używano go do map świata w atlasach, a od 1911 roku jego wersja jest częścią logo Amerykańskiego Stowarzyszenia Geografów (AAG).

Opisane w 1874 roku przez niemieckiego matematyka F. Augusta (wraz z G. Bellermannem). Jest to rzut wiernokątny (zachowujący kąty), który mieści cały glob wewnątrz nefroidy, czyli epicykloidy o dwóch łukach, i żadna jego część nie ucieka do nieskończoności.

Jeden z najstarszych znanych rzutów, przypisywany Marinosowi z Tyru około 100 roku n.e. Nazwa francuska 'Plate Carrée' oznacza płaską kwadratową siatkę, ponieważ stopnie szerokości i długości geograficznej tworzą siatkę kwadratową.

Znany od starożytności: prawdopodobnie znali go już Egipcjanie i Grecy, a w II wieku p.n.e. Hipparch używał go do wyznaczania miejsc wschodu i zachodu gwiazd. Przedstawia widok kuli ziemskiej rzutowanej na płaszczyznę promieniami równoległymi z nieskończenie odległego punktu (np. z kosmosu).

Opracowane w 1996 roku przez Steve'a Watermana na podstawie geometrii tzw. wielościanów Watermana (gęstego upakowania kul); globus rzutowany jest na ośmiościan ścięty. Nawiązuje do wcześniejszej „mapy-motyla” Bernarda J. S. Cahilla z 1909 roku, która rozkładała glob na osiem trójkątnych płatów ośmiościanu. Waterman dobrał układ tak, aby rozcięcia przebiegały przez oceany i oszczędzały kontynenty.

Pierwszą wersję, opartą na sześcio-ośmiościanie, amerykański architekt i konstruktor Buckminster Fuller opublikował w 1943 roku w magazynie Life. Ostateczną wersję na dwudziestościanie, nazwaną Airocean World Map, opracował w 1954 roku wraz z kartografem Shoji Sadao. Fuller chciał pokazać Ziemię jako 'jeden wielki wyspowy ląd w jednym oceanie' (One Island, One Ocean), bez dzielenia kontynentów (takich jak Azja i Ameryka Północna) i z jak najmniejszym zniekształceniem ich wielkości, co było częstym zarzutem wobec rzutu Merkatora. W odróżnieniu od większości odwzorowań, nie posiada ono jednego bieguna na górze ani preferowanego kierunku północnego.

Opracowane i spopularyzowane w 1514 roku przez niemieckiego księdza i matematyka Johannesa Wernera z Norymbergi. Werner udoskonalił wcześniejszy rzut wymyślony około 1500 roku przez wiedeńskiego humanistę Johannesa Stabiusa (Staba). W XVI i XVII wieku rzut ten cieszył się dużą popularnością przy tworzeniu map świata oraz map Azji, zanim został wyparty przez nowocześniejsze i mniej zniekształcające rzuty.

Południowoafrykańsko-amerykański geofizyk i oceanograf Athelstan Spilhaus już w 1942 roku szukał sposobu, by pokazać wszechocean jako jedno, nieprzerwane ciało wodne i łatwiej wizualizować prądy morskie. Mapę w kwadracie, znaną dziś jako rzut Spilhausa, opublikował w 1979 roku z pomocą Roberta Hansona i Ervina Schmida z amerykańskiej służby geodezyjnej. To ukośna wersja wiernokątnego rzutu Adams World in a Square II z 1925 roku, obrócona tak, aby cięcia przebiegały przez lądy, a Antarktyda leżała blisko środka.

Jedno z najstarszych odwzorowań perspektywicznych. Powstaje przez rzutowanie punktów kuli ze środka Ziemi na płaszczyznę styczną. Jego wyjątkową własnością jest zamiana każdego łuku koła wielkiego w linię prostą.

Rodzina map, których znaczenie zależy od wybranego środka. Mogli go znać już starożytni Egipcjanie (mapy nieba), a najstarszy zachowany opis pochodzi z XI wieku, od al-Biruniego. Wariant północnobiegunowy stał się podstawą emblematu Organizacji Narodów Zjednoczonych. Ta sama matematyka może jednak umieścić w środku dowolne miasto lub punkt.

John Paul Goode połączył odwzorowanie sinusoidalne na niższych szerokościach z Mollweidego na wyższych, a następnie rozciął mapę na płaty. Uzyskał w ten sposób wiernopolową mapę świata, która poświęca ciągłość oceanów, aby zmniejszyć deformacje lądów.