Gwiazda Berghausa

Gwieździste azymutalno-stożkoweTwórca: Hermann BerghausRok powstania: 1879

Gwiazda Berghausa jest jedną z tych map, które natychmiast wywołują reakcję: to mapa czy znak graficzny? Jej wartość polega na tym, że pokazuje świat jako konstrukcję z cięciami, ramionami i świadomym wyborem perspektywy.

Przewodnik po odwzorowaniu

Świat rozłożony jak gwiazda

Berghaus zaczyna od perspektywy polarnej i rozkłada dalsze obszary w charakterystyczne ramiona. Dzięki temu mapa ma bardzo mocny charakter wizualny. Nie udaje neutralnego prostokąta; od razu pokazuje, że glob został przecięty i rozłożony w konkretny sposób.

To rzut o dużej wartości edukacyjnej, bo uczy, że mapa świata może być zaprojektowana wokół bieguna, a nie wokół równika i Europy. Jednocześnie ramiona gwiazdy utrudniają szybkie porównywanie państw, dlatego lepiej traktować ją jako mapę eksploracyjną niż codzienny atlas.

Siatka kartograficzna świata

Wczytywanie siatki mapy...

Właściwości zniekształceń

CechaCharakterystyka
Powierzchnia
ZniekształconeSilnie zniekształcana (zwłaszcza w ramionach gwiazdy)
Kształt
ZniekształconeSilnie zniekształcany na obrzeżach
Odległości
ZachowanaZachowane wzdłuż południków centralnych każdego ramienia
Kąty i kierunki
ZniekształconeFałszowane
Ciągłość
ZniekształconePrzerywana (rozcięcia lądu pomiędzy ramionami gwiazdy)

Historia i geneza

Zaprojektowane w 1879 roku przez niemieckiego kartografa Hermanna Berghausa. Odwzorowanie to powstało jako logo na okładkę atlasu Stielera i zyskało popularność dzięki swojemu charakterystycznemu, artystycznemu kształtowi gwiazdy.

Zastosowanie

Zastosowania artystyczne, logotypy, unikalne mapy ścienne przedstawiające świat z bieguna północnego.

Jak czytać tę mapę?

Patrz na nią jak na glob przecięty od bieguna i rozłożony na ramiona. Każde ramię jest kompromisem między ciągłością a czytelnością.

  • Najpierw ustal punkt centralny, dopiero potem szukaj krajów.
  • Ramiona gwiazdy wskazują miejsca, gdzie ciągłość świata została rozcięta.
  • Bardziej nadaje się do rozmowy o konstrukcji mapy niż do szybkich porównań powierzchni.
  • Porównuj ją z ortograficznym globem, żeby zobaczyć różnicę między widokiem a rozłożeniem.

Co zyskujesz, co tracisz

Berghaus akceptuje silne przerwania i nietypową geometrię, aby stworzyć wyrazistą mapę polarną. Daje efektowną orientację wizualną, ale traci codzienną czytelność.

Najlepsze do

Pokazy specjalne, historia kartografii, lekcje o cięciach globu.

Unikaj przy

Mapy tematyczne wymagające spokojnego porównania krajów.

Ciekawostki, które warto zapamiętać

  • Berghaus zaprojektował ten rzut w XIX wieku jako bardzo charakterystyczny układ świata.
  • Gwiazda jest przydatna do rozmowy o perspektywie polarnej.
  • To mapa, która celowo pokazuje swoją sztuczność zamiast ją ukrywać.

Najlepsze linki wewnętrzne to te, które pomagają myśleć. Te rzuty pokazują inne odpowiedzi na ten sam problem: jak spłaszczyć kulę.

Czytaj dalej o mapach, które zmieniają intuicję

Często zadawane pytania

Służy celom dekoracyjnym, artystycznym oraz jako element identyfikacji wizualnej (od lat stanowi logo na okładkach słynnych atlasów geograficznych).

Nie wolno stosować go do nawigacji, planowania tras lotniczych oraz w podręcznikach szkolnych. Lądy na półkuli południowej są celowo porozcinane na 5 ramion gwiazdy.

Kraje półkuli południowej, które wpadają w rozcięcia między ramionami (np. Australia, Brazylia, RPA), gdyż ich kontury są przerwane lub nienaturalnie zniekształcone na wierzchołkach gwiazdy.

Kraje położone blisko bieguna północnego w centrum mapy (np. Kanada, Rosja, Norwegia, Szwecja), które są w pełni spójne i stabilne kształtowo.

Środkowa część mapy (wokół bieguna północnego) jest rzutem azymutalnym równoodległościowym. Zewnętrzne części (półkula południowa) są podzielone na pięć trójkątnych ramion, z których każde jest rzutem stożkowym.