Odwzorowanie Mollweidego
Mollweide pokazuje cały świat w elipsie i bardzo dobrze nadaje się do danych globalnych. Jest spokojniejszy wizualnie niż Gall-Peters, a jednocześnie zachowuje powierzchnię, więc często pojawia się na mapach klimatu, populacji i astronomii.
Elipsa, która zamienia świat w uczciwą planszę danych
W przeciwieństwie do prostokątnych rzutów cylindrycznych Mollweide zamyka świat w łagodnej elipsie. Ten kształt od razu mówi czytelnikowi, że patrzy na całą kulę spłaszczoną do jednego obrazu. Dzięki temu mapa nie udaje prostego, idealnego arkusza, tylko pokazuje własne ograniczenia.
Jego największą zaletą jest wierność pól. Jeśli kolorujesz kraje według emisji, klimatu, biomów albo gęstości danych, nie chcesz, aby Arktyka wizualnie kradła scenę. Mollweide pozwala porównywać zjawiska globalne bez tak brutalnej pomyłki skali jak u Merkatora.
Siatka kartograficzna świata
Właściwości zniekształceń
| Cecha | Charakterystyka |
|---|---|
| Powierzchnia | ZachowanaZachowana (odwzorowanie wiernopolowe) |
| Kształt | ZniekształconyZniekształcony, najsilniej przy krawędziach elipsy, zwłaszcza w wysokich szerokościach |
| Odległości | ZniekształconeZniekształcone; skala jest prawdziwa tylko wzdłuż równoleżników 40°44′ N i S |
| Kąty i kierunki | ZniekształconeZniekształcone; bez zniekształceń są tylko dwa punkty: 40°44′ N i S na południku środkowym |
| Ciągłość | ZachowanaZachowana |
Historia i geneza
Opracowane w 1805 roku przez niemieckiego matematyka i astronoma Karla Mollweidego. Zostało stworzone jako odpowiedź na potrzebę wiernopolowego odwzorowania całego globu w formie zamkniętej, estetycznej elipsy.
Zastosowanie
Mapy tematyczne całego świata (strefy klimatyczne, gęstość zaludnienia), mapy astronomiczne nieba oraz prezentacje danych globalnych.
Jak czytać tę mapę?
Myśl o nim jak o mapie do kolorowania zjawisk globalnych: kształty są miękkie i miejscami wygięte, ale pola nie kłamią tak agresywnie.
- Dobrze porównuje powierzchnie kontynentów i oceanów.
- Krawędzie elipsy najmocniej zginają kształty.
- Środek mapy jest zwykle łatwiejszy do czytania niż dalekie obrzeża.
- Świetnie działa z mapami tematycznymi, mniej z mapami drogowymi.
Co zyskujesz, co tracisz
Mollweide zachowuje powierzchnię kosztem kształtów i kątów. To wybór dobry dla danych, ale słaby dla intuicyjnej orientacji lokalnej.
Mapy klimatu, populacji, biomów, danych naukowych i nieba.
Nawigacja, mapy ulic, porównywanie lokalnych kierunków.
Nie wiesz, czy to odwzorowanie pasuje do Twojej mapy? Odpowiedz na trzy pytania w kreatorze →
Chcesz zobaczyć je obok innego odwzorowania? Porównaj: Mollweide vs Mercator →
Rozpoznasz ten rzut bez podpisu?
Quiz o odwzorowaniach wykorzystuje siatki i kontury świata, więc dobrze domyka tę stronę.
Jedna próba, ten sam zestaw dla wszystkich
Iluzja wielkości · Złap serię i wróć jutro po kolejną mapę.
✦ Jak w tym rzucie wyglądają poszczególne kraje?
Przeanalizuj zniekształcenia sylwetek 5 państw w rzucie kartograficznym i przetestuj je w interaktywnej porównywarce.
Australia jest czytelna, ale jej relacja z obrzeżem elipsy jest widoczna.
Przetestuj na mapie →
Brazylia dobrze pokazuje zalety wierności powierzchni.
Przetestuj na mapie →
Rosja nie dominuje tak mocno jak u Merkatora.
Przetestuj na mapie →
Republika Południowej Afryki pokazuje spokojne zniekształcenia południa.
Przetestuj na mapie →
Grenlandia wraca do rozsądniejszej skali.
Przetestuj na mapie →Ciekawostki, które warto zapamiętać
- Mollweide jest popularny także w astronomii do map całego nieba.
- Eliptyczny obrys pomaga wizualnie odróżnić go od prostokątnego świata Merkatora.
- To jeden z klasycznych wyborów, gdy dane globalne są ważniejsze niż piękny kształt państw.
Czytaj dalej o mapach, które zmieniają intuicję
Często zadawane pytania
Służy do globalnych map tematycznych przedstawiających zjawiska o charakterze powierzchniowym (np. strefy klimatyczne, globalne wskaźniki PKB) oraz w astronomii do map sfery niebieskiej.
Nie wolno go stosować do map o charakterze lokalnym (lokalna nawigacja, plany miast), ponieważ zniekształcenia na brzegach elipsy są zbyt duże.
Kraje leżące na bocznych krawędziach elipsy (np. wschodnia Rosja, Alaska, Australia, Nowa Zelandia), które ulegają silnemu wykrzywieniu i pochyleniu.
Kraje leżące blisko równoleżnika 40°44′ N lub S w pobliżu południka środkowego, gdzie odwzorowanie nie ma zniekształceń (np. Hiszpania, Portugalia, południowa Francja i Włochy).
Stosunek powierzchni dowolnego obszaru na mapie do jego rzeczywistej powierzchni na globusie jest stały. Cel ten osiągnięto dzięki temu, że równoleżniki są liniami prostymi, ale ich rozstawienie maleje w kierunku biegunów, a południki są łukami elips.