Aurica: dwa zamykane oceany i jeden nowy
Aurica to scenariusz, w którym zamykają się zarówno Atlantyk, jak i Pacyfik. Jednocześnie przez dzisiejszą Azję rozwija się nowy ocean. Taki układ pokazuje, że kolejny superkontynent nie musi powstać wyłącznie przez wybór jednego z dwóch obecnych wielkich basenów do zamknięcia.
Otwórz Auricę za 250 mln lat. W użytej realizacji kontynenty zbierają się w niskich szerokościach geograficznych, a Australia zajmuje pozycję blisko wnętrza nowego zespołu. To wynik określonych założeń, nie znane już przyszłe położenie Australii.
Skąd wziął się pomysł?
Duarte, Schellart i Rosas (2018, publikacja online w 2016 r.) zaproponowali model koncepcyjny związany z rozwojem subdukcji w Atlantyku. Rozważali możliwość równoczesnego zużywania litosfery obu oceanów zamiast ograniczania przyszłości do prostego przeciwstawienia Atlantyk albo Pacyfik.
Stara litosfera oceaniczna stygnie i może być gęstsza od podłoża, ale sama gęstość nie rozstrzyga, gdzie rozpocznie się subdukcja. Istotne są również wytrzymałość płyt, naprężenia i istniejące granice. Scenariusz musi więc zakładać określoną przebudowę systemu, a nie tylko upływ czasu.
Dlaczego potrzebny jest nowy ocean?
Ziemia zachowuje w tym opisie w przybliżeniu ten sam rozmiar. Jeśli w jednych miejscach zużywana jest litosfera, gdzie indziej musi powstawać nowa. W Aurice ważną rolę odgrywa nowy system rozdzielający dzisiejszą Azję, często określany jako ocean panazjatycki.
To ogromne założenie geograficzne. Dzisiejsza jedność wielkiego obszaru lądu nie gwarantuje, że zachowa się on jako sztywny blok w dalekiej przyszłości. Zarazem samo pokazanie szczeliny w animacji nie jest dowodem, że konkretny ryft powstanie w zaznaczonym miejscu i czasie.
Co oblicza używany model?
Davies, Green i Duarte (2018) zapisali porównywalne drogi kilku przyszłych układów, w tym Auriki. Nasza mapa pokazuje siatki, które autorzy przygotowali z tych map w 2020 r. Nie rozwiązujemy na bieżąco fizyki pękania Azji ani przepływu płaszcza.
Siatki pokazują ląd co 20 mln lat. Między klatkami nie dorysowujemy położeń pośrednich, a same klatki nie przewidują granic przyszłych państw ani lokalnej deformacji skorupy.
Położenie kontynentu wpływa na klimat
Zespół opisany przez NASA GISS w 2021 r. porównał symulacje klimatu Auriki i polarnej Amasii. Położenie lądów, ich wysokość oraz przyjęte warunki atmosferyczne zmieniały wyniki. Takie eksperymenty pozwalają pytać, jak geografia wpływa na klimat, nawet gdy sama przyszła geografia nie jest pewna.
Kolory naszej mapy nie są wynikiem tych obliczeń klimatycznych. Odróżniają jedynie ląd od szelfów. Aby porównać mechanizmy, zestaw Auricę z Novopangeą oraz Pangeą Ultima. Aby porównać położenie całego skupienia, obejrzyj Amasię. Nie przypisujemy tym możliwościom procentowych szans realizacji.