Czy Nowy Jork leży poniżej poziomu morza?
Nowy Jork, największe miasto Stanów Zjednoczonych, leży u ujścia rzeki Hudson do Atlantyku. Mapa obejmuje 80 na 60 km: pięć dzielnic miasta, część New Jersey i zachodnią część Long Island, na modelu wysokości USGS (3D Elevation Program).
Poniżej zera tylko 20,9 km²
W obszarze mapy poniżej dzisiejszego średniego poziomu morza leży tylko 20,9 km² lądu, mniej niż 1% lądu na mapie, w małych, rozproszonych miejscach. Nowy Jork nie leży w depresji jak Amsterdam: typowa wysokość okolicy Dolnego Manhattanu to około +3,3 m, a Midtown około +16,4 m. Najniżej leżą brzegi zatok, mokradła i plaże, na przykład Coney Island, gdzie typowa wysokość to około +1,8 m.
Wysokości w USA podaje się względem NAVD88. Przeliczamy je na średni poziom morza z pomiarów NOAA na stacji The Battery na południowym krańcu Manhattanu (lata 1983 do 2001): 0 m NAVD88 leży tam 6 cm nad średnim poziomem morza.
Przy +1 m i +2 m: brzegi zatok, mokradła i plaże
Przy +1 m woda zalewa 59,7 km² lądu, głównie mokradła i brzegi zatok. Przy +2 m to już 145 km². Połowa okolicy Coney Island zalewa się od +1,8 m, Hoboken od +2,3 m, Meadowlands w New Jersey od +2,5 m, a lotniska LaGuardia od +2,6 m.
Kreskowany teren przy +2 m to 89,3 km²: leży niżej niż morze, ale w danych oddziela go od wody wyższy pas ziemi, czyli nasyp drogi lub torów, wał albo grobla.
+3,5 m: mniej więcej tyle co Sandy w 2012 roku
29 października 2012 r. huragan Sandy podniósł wodę przy Battery do 4,28 m nad średnim niskim stanem wody (NOAA), czyli około +3,5 m nad średnim poziomem morza. Przy tym poziomie na mapie pod wodą jest 431 km². Połowa okolicy Red Hook zalewa się od +3,1 m, lotniska JFK od +3,3 m, a Dolnego Manhattanu od +3,6 m.
To nie jest odtworzenie Sandy: fala sztormowa trwała kilka godzin i w różnych miejscach miała różną wysokość, a mapa pokazuje stały poziom, wszędzie taki sam. Pokazuje jednak, które dzielnice leżą na wysokości, do której woda już kiedyś doszła.
Dlaczego część niskiego terenu jest kreskowana
Kreskowany teren leży poniżej wybranego poziomu, ale w danych oddziela go od morza wyższy pas ziemi. Przepustów, rur i śluz pod nasypami model nie zna, więc w rzeczywistości woda może tam dotrzeć wcześniej. Murów przeciwpowodziowych siatka 10 m nie pokazuje dokładnie, a części budowanych po Sandy może w danych jeszcze nie być.
Co ten eksperyment pokazuje, a czego nie
Założenia
- Poziom na suwaku to średni poziom morza, taki sam wszędzie. Przy Battery średni wyższy wysoki stan wody (MHHW) leży 0,76 m wyżej (NOAA), a sztormy podnoszą wodę jeszcze bardziej. Mapy NOAA i Climate Central liczą wzrost od MHHW, więc przy tym samym „+1 m” pokazują więcej wody niż nasza.
- Nasypy, wały i groble mają dzisiejszą wysokość i nie pękają. Gdy woda je przelewa, teren za nimi zalewa się na mapie od razu.
- Mapa nie liczy deszczu, wezbrań rzek ani kanalizacji, którą morze może cofać do miasta.
- To nie prognoza na konkretny rok i nie ocena ryzyka dla konkretnego domu czy działki. Strefy zalewowe FEMA i miasta opisują co innego: ryzyko powodzi przy sztormach.
Dane i ich dokładność
Wysokość lądu pochodzi z modelu USGS 3D Elevation Program w rozdzielczości 1/3 sekundy łuku (około 10 m): to teren bez budynków i drzew. Rzeki i zatoki model pokazuje jako płaską powierzchnię wody, a tam, gdzie zawiera dno, odróżniamy je od lądu po tym, że morze zalewa je już przy +0,1 m. Poziomy zalania traktuj jako przybliżone.
Dno morza pochodzi z siatki GEBCO (komórki około 450 m), więc przy ujemnych poziomach brzeg jest mniej dokładny niż na lądzie.